Het is maar een heeeeeel kortje ze.

Gisteren naar de D-club. Hieronder mijn bevinding:

Laten we beginnen met de positieve:

- mooie locatie

- goed ingericht

- goeie muziek

En dan nu de negatieve:

- moeilijk te vinden

- een halve tegel om op te dansen is echt wel te weinig, teveel volk dus

- coke-nichten

- mensen die liever met een wildvreemde staan te tongen terwijl hun vent werkt

Jaja, binnen een paar weken is het weer zover. De helft van de wereldbevolking mag zijn pantoffel, sandaal, wandelschoen, slets, … klaar zetten met een wortel of suikerklontje. 

Als ze dan geluk hebben zit er de volgende morgen op miraculeuze wijze chocolade, mandarijntjes, pick-nickskes of ook wel nick nackskes genoemd en natuurlijk ook speelgoed in. Daar komt de nostalgie terug.

Maar over het speelgoed wil ik het toch kort even hebben. Misschien lezen kinderen dit wel dus moet ik dit nu in een aangepaste versie schrijven. Als de sint nu om zijn speelgoed gaat naar de speelgoedwinkel, weet die dan wat hij mij kiezen? Ik kan mij voorstellen dat dat niet handig is. Koop maar eens iets voor bijv. een meisje van 1.5jaar. 

Zes rekken vol met Barbie en toebehoren. Van de pop zelf tot kleedjes, transportmogelijkheden en slaapaccomodatie. En dat voor een simpele pop. Het blijft natuurlijk niet bij een pop. Je kan het zo zot niet bedenken of het staat er. Gewoon teveel om op te noemen. Maak maar eens je keuze. Gang in gang uit. Overal speelgoed. Maar serieus, er zijn dan mensen die hun kleine meedoen om te kiezen. Yea wright, alsof die kleine kan kiezen.

“Dat gaan we niet meedoen wat de kleine gaat daar bang van zijn”.

Meneer de sint, ik wens je veel succes om alles te vinden. Ik hoop dat je mijn bestelling hebt doorgekregen via mijn postduif. Tot de nacht van 5-6 december.

Misschien interesseert je het niet maar ik wil er toch iets over kwijt.  Maldegem heeft een nieuw rusthuis met de naam “Warmhof”. Ik dacht eerst ‘konden ze geen beter naam kiezen?’ maar ik ben vandaag gaan kijken tijdens de opendeurdag en het zag er prachtig uit.  Echt sjiek en modern.  Daar wil ik nog wel oud worden.

 

Even de uitleg van de gemeente:

Met de realisatie van het woon-en zorgcentrum Warmhofwordt de eerste fase van de nieuwe woonzorgcampus te Maldegem in gebruik genomen. Het rusthuis en RVT Warmhof bieden een thuis voor 120 zwaarzorgbehoevende residenten en voorziet ook in 4 woongelegenheden kortopvang.  Het centrum is met een budget van 14 miljoen euro en een subsidie van 6.3 miljoen euro het grootste gesubsidieerde project ooit binnen de gemeente.

Het WZC Warmhof is uitgerust met photovolaïsche zonnepanelen op het dak, een regenwaterrecuperatie-systeem, aan oriëntatie aangepaste hoogisolerende beglazingmet automatische zonnewering en geautomatiseerde ventilatie, keukenventilatie met warmterecuperatie, een stookplaats uitgerust met condenserende hoog-rendement verwarmingsketels, akoestische bepleistering in de dagverblijven, bevloering gangen in naadloos (geluidwerend) steentapijt, hoog-, laag- en kantelbaden met hydro-massage, desinfectie en plafondliften, een gecentraliseerd sleutel-systeem op alle sloten, toegangscontrole en camera-bewaking van in- en uitgangen voor de leveranciers, intern telefoonnet met dekking voor draadloze telefonie, een centrale alarmserver, een hoogspanningscabine en noodgenerator voor vitale kringen, gecentraliseerde klank- en muziekdistributie in de dagverblijven, een kapsalon, een winkel, een cafetaria, een stille ruimte en een feest- en animatiekeuken.

De kamers zijn voorzien van draadloze domoticatoepassingen voor bediening van de verlichting, zorgoproep en zonnewering, on-line registratie, LCD-flatscreen tv’s aangesloten op kabel en op intern cicuit met twee eigen kanalen, internet aansluiting, elektrische hoog-laag bedden, geïntegreerde koelkasten.

Dat Roisin Murphy vetgeil is moet ik je waarschijnlijk niet zeggen.  Maandag gaf ze in de AB in Brussel al eens het beste van zichtzelf, gisteren (woensdag) deed ze dat terug.

Ze dacht waarschijnlijk van ‘laten we eens een feestje bouwen’, wel een feestje is het ook geworden.  Zoals je ze ziet in haar clips is ze ook op het podium, ook de klederdracht.  Voor de mensen die ze niet kent: zij is de zangeres van Moloko die nu solo gegaan is.

 

We kwamen de zaal in met een loungie-electro deuntje op de achtergrond, lekker relaxing. Het concert begon op papier om 20h maar zoals het een echte diva beaamt moet je minstens een half uur te laat zijn. Het deuntje werd luider en luider.  De muziekanten kwamen op het podium met het deuntje nu wel heel luid. En dan begonnen ze er aan. Super gewoon.  Zeer mooie overgang.

Elk liedje is een beetje in de stijl van Moloko. Een beetje als een spin-off. Maar ze krijgt de zaal helemaal mee, ik denk niet dat er iemand heeft blijven stil staan of zelfs kon. Voor elk liedje moest er natuurlijk een andere outfit komen. Achteraan het podium stond een kapstok waar al haar atributen aanhingen.  Van rode handschoenen tot zilverglinster-zonnebril.  Van zwarte mega grote strohoed tot zwarte lederen cowboyvest.  Van witte platte hoed tot donker blauwe kape.

Het was telkens af. Ze stond er.

Deze middag mocht mijn haar geknipt worden. Altijd een ganse belevenis. Welk kapsel wil ik nu?

Maar nu was het anders. Ik kwam na mijn werk vragen wanneer ze tijd had en eigenlijk, als ik nog 15min bleef wachten, kon ze wel mijn haar doen. 

Ze was nog bezig aan een jonge vrouw, in de 30.  Jaja, mensen in de 30 zijn nog jong. Te zien hoe ze zich verzorgen natuurlijk.

Madam haar haar mooi gelegd: gebrusht en gestijltangd. Tot de kapster zicht tot de klant wende en haar, zoals een goede zelfstandige kan, duidelijk maakte dat er een nieuwe modetrend is.

En wat voor een modetrend. Ik kan het moeilijk uitleggen. Het is geen pruik en het zijn geen extensions. Natuurlijk overgewaaid uit … idd Amerika. Raad eens welke domme, blonde gans ze daarvoor konden strikken om het boeltje te promoten.  Juist Jessica Simpson.

Heb je interesse om je haar te verlengen? zie http://www.hairuwear.com/ en doorklikken naar Jessica Simspon en Jack Paves. Volgens mij is het enkel voor vrouwen. Dat soort ”pruik met blonde krullen” zou een man maar slecht staan denk ik.

Natuurlijk was de vrouw meteen verkocht. Volgende week komt ze om haar “haarbal”.

Geachte bloglezer,

Zoals u wel weet, of niet en indien dat zo is dan weet u het nu, ben ik een emotioneel mens. Net als u waarschijnlijk, hopelijk heeft u toch iets van emoties. En nu moeten mijn emoties weer eens uitgeschreven worden. U denkt misschien ‘oh my god, not again’, maar u heeft pech.  Tis van dat.

Het was vanavond Think! fuif in de Vooruit in Gent. Het was twee jaar geleden dat ik nog een voet heb gezet in een holebifuif.  Wat blijkt: nog niets veranderd. De vleeskeuring, net zoals bij alle andere holebi-activiteiten, gebeurd al vanaf het binnen treden. Na een tijdje betrap je jezelf erop dat je zelf persoonlijk een keuring aan het doorvoeren bent maar in die zelfde seconde dat je dat denkt, denk je er ook aan dat je zelf door al die andere personen bent gekeurd.  Niet één keer en zeker ook geen twee keer.

Er liep schoon volk rond, héél schoon volk.  Er liep ook minder schoon volk, volk dat we liever niet hadden gezien en ook volk dat ons niet ziet maar die mij wel kennen. Er moeten van soorten zijn zeker? Als je je begint af te vragen: kan ik daar mee thuiskomen (en u weet of u weet het niet, maar dat vind ik één van de belangrijkste vragen als je iemand tegekomt / ontmoet) en het antwoord is nee dan is het slecht gesteld.  Zeker als je niet meerdere keren maar eigenlijk constant moet negatief antwoorden. Ik zie mijn moeder dan al staan: krulspelden in het haar, deegrol in de hand en kamerjas aan op de oprit en dan: “die komt hier niet binnen ze, buiten!” Wat is perfectie?

De muziek was goed, maar … zero ambiance. Niets. Nada. Nul comma nul. En ambiance is nu net wat een fuif nodig heeft.  Ze zetten dan eens hun rookkanon in en dan moet je na 5sec de persoon waarmee je samen bent, die op zo een gemiddelde afstand van 30cm van je afstaat, gaan zoeken omdat de mist te dicht wordt. Hmmm …. dat helpt precies niet.  Dan maar de muziek wat harder.  Daar gaat onze stem. Gebarentaal dan maar?

Ik ga naar huis.  Natuurlijk alleen. Wat had je gedacht? En daar komt mijn diepe emotie: ik moet alleen naar huis. Weeral.  Zucht.  Waar zit die vent, die ideale vent? Blijkbaar, en misschien gelukkig, niet op de Think! fuif in de Vooruit.

Het is nog altijd herfst en we hebben nog plaats voor emotionele blogjes.

Ik dank u voor uw emotionele steun in deze stormachtige periode van het jaar.

Slaap zacht x

Weet jij hoe je grootouders elkaar hebben leren kennen? Ik weet het ook niet. Ik heb het wel gevraagd aan een patiënt van mij toen ik haar aan het verzorgen was. Het gesprek kwam heel onschuldig tot stand.  We rolden erin en voor we het wisten waren we daar over bezig.

Blijkbaar was het in die tijd de “gewoonte”, nu al 60 of 70 jaar geleden, dat de man of de vriend naar het meisje kwam en niet omgekeerd.  Het meisje mocht nooit naar de jongen thuis komen.  De patiênt haar vader zei: “een goed paard wordt op stal bezocht”.  Na een kleine rondvraag bij andere patiënten van een mooie respectabele leeftijd klopt dat wel degelijk.  Ook al woonde de jongen op het einde van de straat, het meisje ging er niet binnen. Er waren van die ongeschreven wetten die moesten nageleefd worden.  Alles moest in het geniep gebeuren of de moeder moest mee.  Alles was toen ook nog zo gemeend en serieus.

De patiënt had één keer naar de jongen zijn thuis geweest omdat zijn moeder op sterven lag en zij uit vriendelijkheid toch wel eens moest gaan.  Toen haar vader dat wist was het kot te klein.  Ook qua uitgaan waren er sterke regels: thuis om 20.30h en niet om 20.35h, anders mocht ze drie weken na elkaar niet uitgaan.

Raar hé hoe tijden veranderen?! Nu doen we wat we willen, vaak weten ouders niet wat hun kinderen doen. Zeker nu met het internet en internetdaten.  Het is de mode om je lief zo ver mogelijk van je eigen woonplaats te vinden.

De (goede) ouwe tijd.

Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik deze blog moet noemen. Ik denk dat het bij sommige mensen nogal gevoelig zou liggen, ik weet het niet.  Het gaat hem over lijfgeur.  Er zijn idd leukere onderwerpen.

Lijfgeur kan heel opwindend zijn, denk maar aan de persoon waarbij je ’s morgens wakker wordt.  Die ruikt toch heerlijk, niet?  Maar lijfgeur kan ook heel ergerlijk zijn.  Zo volg ik kookles en is er een persoon van middelbare leeftijd, om het beleefd uit te drukken, die nogal een sterke lijfgeur heeft; eerder zweetgeur zelfs.  Als je moet passeren hou je best je adem in 5meter voordat je bij hem komt en kan je weer uitademen nadat je weer 5m van hem vandaan bent. 

Nu vraag ik mij wel af: heeft die persoon dat niet door? Waarschijnlijk niet, nu geef ik een antwoord op mijn eigen vraag, het is elke week hetzelde.  Je zou er voor de beste plaats aan tafel kiezen om er niet naast te zitten. Het is altijd ik of mijn kookpartner die het slachtoffer zijn.  Maar ruikt zijn kookpartner dat niet?  Andere cursisten ruiken dat ook en er wordt wel mee gelachen enzo.  Hoe zit het dan met zijn vrouw?  Plezant om naast te liggen ’snachts is ook wat anders.  Hopelijk blijft het enkel bij liggen.

Ik heb nu ook niet altijd de tijd om mij eerst voor de les nog te douchen na een zware werkdag maar er bestaan nog altijd deo’s en parfums enzo.  Zoiets versta ik toch niet.  Het wordt een beetje ergerlijk.

‘Het vallen van het blad’.  Ook zoveel last van?  Voor degene die het niet kennen: het heeft iets met het humeur te maken.  Je kan het omschrijven als je humeur die zich aanpast aan het seizoen, de winter dus.  Er is ook ‘het knoppen van het blad’ of de lenteblues.  Heb jij er last van?

Je wordt wakker.  Het is nog donker buiten, maar toch moet je er uit. 6.30h en toch nog donker.  Het waait, regent, sneeuwt, stormt, ijzelt.  Alle weertypes heb je bij ons in de winter.  Ook al is het nog maar herfst, voor mij is het nu al winter en de lente mag liefst zo snel mogelijk komen, maar ik moet nog zes maanden wachten.  Wachten, juist zoiets waar ik goed in ben.  Maar ik ben dus wakker.  Tijd om op te staan.  Lekker warm onder de dons. (Ken je het gevoel?) Ik moet er echt uit.  Na het ganse ochtendritueel ben ik dan klaar om te gaan werken; nog steeds donker.  En dat blijft nog een uurtje of twee.  Ook al ben ik een ganse dag onderweg, eigenlijk zie ik het niet klaar worden.  Als je dan ’s avonds thuis komt rond 18h is het al weer een uur donker.  Grote kans dat ze dan zeggen: “tis slecht weer geweest vandaag hé” of “tis schoon weer geweest”.  Geen idee.  Mijn dag is gepasseerd maar kheb er niets aan gehad. 

Om dan nog maar van het humeur te zwijgen.  In wat heb je zin?  Om niets te doen, zelfs dat zou al teveel zijn.  Moesten mensen dan nog een beetje willen meewerken, dat zou handig zijn.

Was het maar lente Dan had ik de warme zonnestralen in mijn gezicht, een gezellige 25°C briesje.  Maar ik moet nog zes maanden geduld hebben.  Jammer.