Waarom zouden we het moeilijk maken als het ook makkelijk kan? 

Ziehier, na lange tijd, een blik op mijn (privé)leven.

Het gaat “goed” met mij. Goed staat bewust tussen aanhalingstekens. Het kan altijd beter, zeker? Waarom je zolang van mij niet gehoord hebt? Geen inspiratie denk ik of gewoon geen zin om meters lange zinnen te typen. Wel veel aan gedacht moet ik zeggen om er aan te beginnen. Zelfs nu twijfel ik over het feit dat wat ik typ wel interessant is, of anderen het interessant vinden. OK het is beter dan een filmpje maar dan nog. Zo een boeiend leven heb ik nu ook weer niet.

En zoals de titel al zegt: ik denk weer veel teveel. Vooral wat anderen denken. Ik kan het niet uit mn hoofd zetten soms. Wat denken anderen over mij? Waar zit die off-knop aub????

Het zit diep. Ik kan niet meer.

Maar niet alleen dat wat-denken-anderen-over-mij knaagt. Ik moet eerlijk zijn, ook tegen mijn computerscherm. Ik ben net een jaar single. Het klinkt misschien belachelijk en stom, maar het doet meer zeer nu dan toen het net uit was. Ik heb “hem” twee weken geleden voor het eerst na een jaar terug gezien. Hij stond opeens voor me in de Culture Club. En de dommerik die ik dan ben, wat zeg ik dan? “Geef me 5min want ik ben even van mn melk”. Hoe stoem kan je zijn? Mis ik hem of mis ik iemand?

Je mag niet zoeken hé.

Je kan zo eens een dag hebben waarvan je zegt “ik hoop dat hij snel voorbij is”. Wel dit is er zo één. Nu zit ik even op een moment waarin ik wil roepen. Echt, alles eruit. Gewoon, tis een klote dag geweest. Iedereen heeft het wel eens, dus ik ook. En als ik het heb dan ben je best dat je zwijgt en uit de kant gaat of je hebt kans om een mot op je kaak te krijgen. Het kleinste woordje of ergernis kan mij dan laten koken.

Weinig mensen hebben mij al eens vies of mottig gezien. Wel prijs je gelukkig als je er bij hoort. De laatste tijd erger ik mij meer en meer aan vanalles en nog wat. Mensen die zich niet laten horen als ze moeten, of omgekeerd. Iets of iemand dat mij onnodig bezig houdt.

Aan de eene kant denk ik ‘LEAVE ME ALONE!’ maar aan de andere kant is het ‘waar ben je?’

Er was eens …

Euhm nee, zo gaan we niet beginnen. Ik ga hier zelfs geen sprookje schrijven al ga ik het wel over sprookjes hebben.

Geloof jij in sprookjes? Geloof je bijvoorbeeld in “de prins op het witte paard”?  Je verwacht misschien geen echte prins in traditionele Middeleeuwse klederdracht met wit paard in idem dito stijl, maar wel een handsome guy gepimed naar de 21ste eeuw.

Stel dat je dan je 21ste eeuwse prins gevonden hebt. Ik bedoel dan: hij heeft de looks en met het karakter is ook wel samen te leven, maar wat als de entourage niet meewil? Zijn woonst blijkt geen kasteel te zijn maar wel bijvoorbeeld een woonwagen en zijn vervoersmiddel is geen paard maar een rammelende voiture waarvan elk moment een belangrijk onderdeel in de lucht kan vliegen. Zie je het dan nog zitten?

Stel dat je prins wél alle voordelen heeft (alsof er geen nadelen kunnen aan zijn). Maar er is één negatief iets: hij ziet je niet staan. Blijf je dan voor eeuwig en drie dagen vastgeklampt aan hem tot hij je echt diep moet kwetsen voordat je het door hebt?

Misschien ben jij voor iemand wel dé prins ^^. Geef je iedereen een kans? Heb je een selectiebureau nodig om al je cv’s aan te kunnen en te klasseren? Of date je er op los (ik bedoel dan het klassieke laten-we-een-film-zien of we-kunnen-eens-eene-gaan-drinken)? En als je date, rij je daar dan voor naar de andere kant van België?

Ik weet dat je niet iedereen een kans kan geven maar we kunnen het wel beleefd houden, niet?

Een vraagje voor degene die mij al iets min of meer kennen:

Wat vinden jullie van mij? Ik bedoel het wel serieus dus geen lieve woordjes gedoe om mij gerust te stellen. Feel free to comment. Zowel positief als negatief. Laat jullie gaan.

x

Geachte bloglezer,

Zoals u wel weet, of niet en indien dat zo is dan weet u het nu, ben ik een emotioneel mens. Net als u waarschijnlijk, hopelijk heeft u toch iets van emoties. En nu moeten mijn emoties weer eens uitgeschreven worden. U denkt misschien ‘oh my god, not again’, maar u heeft pech.  Tis van dat.

Het was vanavond Think! fuif in de Vooruit in Gent. Het was twee jaar geleden dat ik nog een voet heb gezet in een holebifuif.  Wat blijkt: nog niets veranderd. De vleeskeuring, net zoals bij alle andere holebi-activiteiten, gebeurd al vanaf het binnen treden. Na een tijdje betrap je jezelf erop dat je zelf persoonlijk een keuring aan het doorvoeren bent maar in die zelfde seconde dat je dat denkt, denk je er ook aan dat je zelf door al die andere personen bent gekeurd.  Niet één keer en zeker ook geen twee keer.

Er liep schoon volk rond, héél schoon volk.  Er liep ook minder schoon volk, volk dat we liever niet hadden gezien en ook volk dat ons niet ziet maar die mij wel kennen. Er moeten van soorten zijn zeker? Als je je begint af te vragen: kan ik daar mee thuiskomen (en u weet of u weet het niet, maar dat vind ik één van de belangrijkste vragen als je iemand tegekomt / ontmoet) en het antwoord is nee dan is het slecht gesteld.  Zeker als je niet meerdere keren maar eigenlijk constant moet negatief antwoorden. Ik zie mijn moeder dan al staan: krulspelden in het haar, deegrol in de hand en kamerjas aan op de oprit en dan: “die komt hier niet binnen ze, buiten!” Wat is perfectie?

De muziek was goed, maar … zero ambiance. Niets. Nada. Nul comma nul. En ambiance is nu net wat een fuif nodig heeft.  Ze zetten dan eens hun rookkanon in en dan moet je na 5sec de persoon waarmee je samen bent, die op zo een gemiddelde afstand van 30cm van je afstaat, gaan zoeken omdat de mist te dicht wordt. Hmmm …. dat helpt precies niet.  Dan maar de muziek wat harder.  Daar gaat onze stem. Gebarentaal dan maar?

Ik ga naar huis.  Natuurlijk alleen. Wat had je gedacht? En daar komt mijn diepe emotie: ik moet alleen naar huis. Weeral.  Zucht.  Waar zit die vent, die ideale vent? Blijkbaar, en misschien gelukkig, niet op de Think! fuif in de Vooruit.

Het is nog altijd herfst en we hebben nog plaats voor emotionele blogjes.

Ik dank u voor uw emotionele steun in deze stormachtige periode van het jaar.

Slaap zacht x

‘Het vallen van het blad’.  Ook zoveel last van?  Voor degene die het niet kennen: het heeft iets met het humeur te maken.  Je kan het omschrijven als je humeur die zich aanpast aan het seizoen, de winter dus.  Er is ook ‘het knoppen van het blad’ of de lenteblues.  Heb jij er last van?

Je wordt wakker.  Het is nog donker buiten, maar toch moet je er uit. 6.30h en toch nog donker.  Het waait, regent, sneeuwt, stormt, ijzelt.  Alle weertypes heb je bij ons in de winter.  Ook al is het nog maar herfst, voor mij is het nu al winter en de lente mag liefst zo snel mogelijk komen, maar ik moet nog zes maanden wachten.  Wachten, juist zoiets waar ik goed in ben.  Maar ik ben dus wakker.  Tijd om op te staan.  Lekker warm onder de dons. (Ken je het gevoel?) Ik moet er echt uit.  Na het ganse ochtendritueel ben ik dan klaar om te gaan werken; nog steeds donker.  En dat blijft nog een uurtje of twee.  Ook al ben ik een ganse dag onderweg, eigenlijk zie ik het niet klaar worden.  Als je dan ’s avonds thuis komt rond 18h is het al weer een uur donker.  Grote kans dat ze dan zeggen: “tis slecht weer geweest vandaag hé” of “tis schoon weer geweest”.  Geen idee.  Mijn dag is gepasseerd maar kheb er niets aan gehad. 

Om dan nog maar van het humeur te zwijgen.  In wat heb je zin?  Om niets te doen, zelfs dat zou al teveel zijn.  Moesten mensen dan nog een beetje willen meewerken, dat zou handig zijn.

Was het maar lente Dan had ik de warme zonnestralen in mijn gezicht, een gezellige 25°C briesje.  Maar ik moet nog zes maanden geduld hebben.  Jammer.

Willen we nog eens een diepzinnig blogje schrijven? Moet wel lukken hé nu het herfst wordt. Mss met een aangepast muziekje om in de stemming te komen? Wat dacht je van “Shut your eyes” van Snow Patrol? Je kan eventueel je ogen sluiten (maar dan wordt het moeilijk om de tekst te lezen natuurlijk ) Youtuben is de boodschap.
Iedereen kent ze: de, ik denk provinciale wegen, baan met aan elks kant 2 rijvakken met een ferme middenberm en vangrails langs, waar je 90km/h mag rijden. Waar massa’s hoge bomen staan, de één na de ander.
Zie jezelf rijden, gelijk welke auto. Paar wagens voor je, een paar achter je. Je rijd op het linker vak aan een deftige 90-100km/h. Het is herfst. Bladeren vallen van de bomen, sommige liggen er al. Een licht windje. De auto voor je rijdt er over. Ze komen omhoog en dansen voorbij je raam en landen zacht terug op de baan tot een volgende auto ze terug doet opwaaien.
Het klinkt poëtisch en dat is het eigenlijk wel. Vooral op het moment dat je nét over het punt bent van ik-had-een-dipje-maar-dat-is-nu-achter-de-rug-en-ik-kan-weer-de-wereld-aan. Het is raar, de combinatie van snelheid, muziek, wind, bladeren. Probeer het eens .

x