hoe ziet er jouw zondagmorgen uit? stel je even voor, een zondagmorgen waarop je niets te doen hebt. gewoon weg niets, noppes, nada, nul de botten. je ligt lekker, laat ons zeggen, rond 9h in je bed. je wordt wakker, zonnetje schijnt, fris briesje door je kamer (want je raam staat open of je vliegenraam zit in). gewoon genieten. maar dan, wat ga je dan doen?

wat ga je doen? jezelf nog eens omgooien en tot 12h slapen? opstaan voor je pc duiken en mails en berichten controleren? of een lekker ontbijt op een terrasje? wat had je gedacht? het laatste heeft mijn voorkeur. ik kan zo genieten van een ontbijt op zondagmorgen. als ik het doe dan ga ik naar gent, naar de verschillende “ontbijtrestaurantjes” of hoe je ze moet noemen en dan puur genieten, ontspannen, ontstressen, rust. het valt mij altijd op hoe stil het is op een zondagmorgen in gent. terwijl 12h geleden het nog volle ambiance was, is het nu zalig en misschien ook wel een beetje spooky, kalm. behalve een paar fietsers, toeristen die bij het krieken van de dag als eerste bij de ingang van een museum staan, is er echt bijna niemand te bespeuren.

ontbijten op een zondagmorgen, ook al regent het, het is geweldig.

Als je naar de Vlaamse opera gaat dan mag je gerust zeggen dat je naar iets chique gaat, misschien wel iets extravagant. (Oude) vrouwen in deux-pièceskes, hun echtgenoot in maatpak. Heren met haar als die kerels uit de reclamespot van Loreal. Je moet het er allemaal bijnemen.

De gemiddelde leeftijd werdt nogmaals door mij en mijn operaliefhebbende goeie vriend drastisch naar beneden gehaald.

Eerst gaan aperitieven in Café Theatre, natuurlijk.

Le Nozze di Figaro

Le Nozee di Figaro is een opera van Wolfgang Amadeus Mozart in vier bedrjven naar een libretto van Lorenzo da Ponte gebaseerd op een blijspel van Pierre Beaumarchais.  De opera is in 1786 voor het eerst opgevoerd in Wenen.

‘Le Nozze di Figaro’ wordt nog steeds regelmatig opgevoerd in de grotere operahuizen. De opera behoort, samen met Cosi fan tutte en Don Giovanni, tot de ‘grote Italiaanse drie’ van Mozart.

‘Le Nozze di Figaro’ betekent ‘Het huwelijk van Figaro’ en is een vervolg op De barbier van Sevilla, een ander blijspel van Beaumarchais.

Uit brieven van Leopold Mozart, Wolfgangs vader, aan zijn dochter blijkt, dat het script een klein ballet in de opvoering bevatte terwijl dit verboden was door keizer Jozef II. Rosenberg, de directeur van het operagebouw, scheurde daarom de betreffende bladzijden uit het libretto. Tijdens de generale repetitie werd het gedeelte met het ballet opgevoerd als een soort pantomime waarbij het orkest niet speelde en de spelers op het toneel een beetje heen en weer huppelden. De keizer, die onverwachts de generale repetitie bezocht, vroeg zich af waar dit op sloeg, maar kreeg als antwoord dat hijzelf ingegrepen had in het libretto. Wellicht is dit de reden geweest waarom de première van de opera werd uitgesteld van 28 april 1786 tot 1 mei 1786.

De opera had een, voor die tijd, ondeugend tintje aangezien de openingsscène plaatsvindt in de toekomstige slaapkamer van Figaro en Susanna, maar bovenal zich verzet tegen het gevestigde klassenstelsel.

Het verhaal:

Op de trouwdag van Figaro en Susanna spelen zich vele intriges af. De graaf heeft een oogje op Susanna, de puberende page Cherubino heeft een oogje op de gravin, huishoudster Marcellina wil Figaro aan zijn belofte houden om met haar te trouwen als hij haar niet terug kan betalen, en de gravin wil de liefde van haar man nieuw leven inblazen. Uiteindelijk bedenken Figaro, Cherubino, de gravin en Susanna een valstrik om de graaf op zijn nummer te zetten. Vanzelfsprekend loopt dit niet vlekkeloos, en de graaf wordt uiteindelijk verleid door zijn eigen vrouw, vermomd als Susanna – een vermomming waar ook een diep geschokte Figaro aanvankelijk intrapt. Eind goed al goed; Figaro komt er en passant achter wie zijn ouders zijn, zijn bruiloft met Susanna gaat door, en de graaf ziet zich gedwongen, zijn vrouw om vergiffenis te vragen.De jonge, opvliegende graaf en de alwetende, kleinstedelijke barbier Figaro waren ooit vrienden. Dankzij de hulp van Figaro veroverde de graaf zijn geliefde Rosina, die als wees opgroeide in het huis van haar voogd, de arts Bartolo. De graaf vestigde zich met zijn jonge vrouw op zijn landgoed in de buurt van Sevilla en nam Figaro in dienst. Voor gravin Rosina en graaf Almaviva begon het eentonige leven van de plattelandsaristocratie: jachtfestijnen, tuinfeesten en hofintriges. De graaf vervolgde zijn stiekeme avontuurtjes met zijn lijfeigenen, dienstmeisjes en boerinnen. Wanneer hij -misschien wel voor de eerste keer in zijn leven- bij een liefdesaffaire weerstand ondervindt, is hij met name in zijn mannelijke ijdelheid gekwetst. Zijn plan om toch weer aanspraak te maken op het recht op de eerste nacht is niet meer dan een wapen in de liefdesstrijd en heeft geen echte politieke betekenis. De graaf begeert de knappe, slimme Susanna, het nieuwe kamermeisje van zijn vrouw. Deze ‘trofee’ wordt steeds begerenswaardiger doordat Susanna hem negeert omdat zij verliefd is op Figaro.

Atonement 

Zomer 1935. Briony Tallis, een dertienjarig meisje uit een welgestelde Engelse familie, is een schrijfster in de dop. Ze hoopt dat haar nichtje Lola en haar neefjes Jackson en Pierrot, een tweeling, tijdens een familiefeestje willen meespelen in een toneelstuk dat ze heeft geschreven, maar de acteurs bakken er niks van. Diezelfde dag ziet ze hoe Robbie Turner, de zoon van een van de bedienden, haar oudere zus Cecilia uit de kleren krijgt en ze vindt een obscene liefdesbrief die hij haar heeft geschreven.

Briony’s levendige fantasie maakt er een waar drama van en wanneer haar nichtje Lola wordt verkracht, is ze er behoorlijk zeker van dat ze Robbie het heeft zien doen. Ondanks Cecilia’s verzet moet Robbie naar de gevangenis. Hij komt vervroegd vrij en gaat naar Frankrijk om mee te vechten in de oorlog. Daar komt hij terecht in het tumult van de slag om Duinkerken. Na verloop van tijd komt het weer min of meer goed tussen de vervreemde familieleden.

Het is maar een heeeeeel kortje ze.

Gisteren naar de D-club. Hieronder mijn bevinding:

Laten we beginnen met de positieve:

- mooie locatie

- goed ingericht

- goeie muziek

En dan nu de negatieve:

- moeilijk te vinden

- een halve tegel om op te dansen is echt wel te weinig, teveel volk dus

- coke-nichten

- mensen die liever met een wildvreemde staan te tongen terwijl hun vent werkt

Dat Roisin Murphy vetgeil is moet ik je waarschijnlijk niet zeggen.  Maandag gaf ze in de AB in Brussel al eens het beste van zichtzelf, gisteren (woensdag) deed ze dat terug.

Ze dacht waarschijnlijk van ‘laten we eens een feestje bouwen’, wel een feestje is het ook geworden.  Zoals je ze ziet in haar clips is ze ook op het podium, ook de klederdracht.  Voor de mensen die ze niet kent: zij is de zangeres van Moloko die nu solo gegaan is.

We kwamen de zaal in met een loungie-electro deuntje op de achtergrond, lekker relaxing. Het concert begon op papier om 20h maar zoals het een echte diva beaamt moet je minstens een half uur te laat zijn. Het deuntje werd luider en luider.  De muziekanten kwamen op het podium met het deuntje nu wel heel luid. En dan begonnen ze er aan. Super gewoon.  Zeer mooie overgang.

Elk liedje is een beetje in de stijl van Moloko. Een beetje als een spin-off. Maar ze krijgt de zaal helemaal mee, ik denk niet dat er iemand heeft blijven stil staan of zelfs kon. Voor elk liedje moest er natuurlijk een andere outfit komen. Achteraan het podium stond een kapstok waar al haar atributen aanhingen.  Van rode handschoenen tot zilverglinster-zonnebril.  Van zwarte mega grote strohoed tot zwarte lederen cowboyvest.  Van witte platte hoed tot donker blauwe kape.

Het was telkens af. Ze stond er.