Waarom zouden we het moeilijk maken als het ook makkelijk kan? 

Ziehier, na lange tijd, een blik op mijn (privé)leven.

Het gaat “goed” met mij. Goed staat bewust tussen aanhalingstekens. Het kan altijd beter, zeker? Waarom je zolang van mij niet gehoord hebt? Geen inspiratie denk ik of gewoon geen zin om meters lange zinnen te typen. Wel veel aan gedacht moet ik zeggen om er aan te beginnen. Zelfs nu twijfel ik over het feit dat wat ik typ wel interessant is, of anderen het interessant vinden. OK het is beter dan een filmpje maar dan nog. Zo een boeiend leven heb ik nu ook weer niet.

En zoals de titel al zegt: ik denk weer veel teveel. Vooral wat anderen denken. Ik kan het niet uit mn hoofd zetten soms. Wat denken anderen over mij? Waar zit die off-knop aub????

Het zit diep. Ik kan niet meer.

Maar niet alleen dat wat-denken-anderen-over-mij knaagt. Ik moet eerlijk zijn, ook tegen mijn computerscherm. Ik ben net een jaar single. Het klinkt misschien belachelijk en stom, maar het doet meer zeer nu dan toen het net uit was. Ik heb “hem” twee weken geleden voor het eerst na een jaar terug gezien. Hij stond opeens voor me in de Culture Club. En de dommerik die ik dan ben, wat zeg ik dan? “Geef me 5min want ik ben even van mn melk”. Hoe stoem kan je zijn? Mis ik hem of mis ik iemand?

Je mag niet zoeken hé.