Je kan zo eens een dag hebben waarvan je zegt “ik hoop dat hij snel voorbij is”. Wel dit is er zo één. Nu zit ik even op een moment waarin ik wil roepen. Echt, alles eruit. Gewoon, tis een klote dag geweest. Iedereen heeft het wel eens, dus ik ook. En als ik het heb dan ben je best dat je zwijgt en uit de kant gaat of je hebt kans om een mot op je kaak te krijgen. Het kleinste woordje of ergernis kan mij dan laten koken.

Weinig mensen hebben mij al eens vies of mottig gezien. Wel prijs je gelukkig als je er bij hoort. De laatste tijd erger ik mij meer en meer aan vanalles en nog wat. Mensen die zich niet laten horen als ze moeten, of omgekeerd. Iets of iemand dat mij onnodig bezig houdt.

Aan de eene kant denk ik ‘LEAVE ME ALONE!’ maar aan de andere kant is het ‘waar ben je?’