Da wordt ier een leutig blogske. Eentje int Màldegems. Ne keer zien ajt ga verstoan. Maarja over wa moek nè schreuven? Ne keer pajzen…

Ah, kent. Men pa is vanacht vertrokken met de vliegere weere naar Grand Canaria. Neuj ist voor een moand. Men moeder goat de laatste 10 dagen goan. Ze komn tons twoope weere. E zal neuj nog me zen hoofd in de woolken zitten pejzek of juste geland zen. E is nog moar weer en e wildige a weere vertreè. Waarome, ke zoent zelve nie weetn. Voor de wormte allichte. Men vader et nogal wat probleemkes. E et de ziekte van Parkinson, nuj toch a een joar. Dad is toch eitlink nie leutig, allé ja, ge keuget a goe zien. Ie sleept me zen bieen, zennen oarm trilt en beeft en ie vergeet veele. Jister nog moar 57. Ie loat em we een beetje doen. Ie zoe better wa mier me zenne velo rije in plekke dat ie tezoer zoe me zenne otto rije. Elle ja, ie zoe mjeer moeten bewegen zegt den dokteur, maja astie wat geleekt op mij, moejt em nie weus moake zelle. Ie weegt oak vee te veele.

Bewege, fietsen en goan wandelen, dat zoet beste zen. Dre kjeern in de weeke goat ie naar de therapie in de klinieke en da vint ie a genoeg. Moar ie zoet eigtling alle doagen een uure moetn goan wandelen. Tis speutig dat ie nie-een wild.

Kga der moar over zwegen zekers? Moeste een vertoalinge nodig en, ge moe moar roepn é. Saluu