Onlangs ben ik tot de constatatie gekomen dat ik eigenlijk een klote job heb. Als je het even van dichterbij bekijkt is thuisverpleging of verpleging in het algemeen, niet anders dan in de ander zijn misserie zitten. Niet? Mensen zijn ziek, kunnen bepaalde handelingen niet of nauwelijks, hebben soms maar een paar maanden te leven, …

Natuurlijk heeft het ook zijn goeie, positieve kanten. Met nieuwjaar en/of Pasen wordt je belagen met chocolade, geld en andere onzedelijke zaken maar toch. Je krijgt (bij de meeste toch) heel wat appreciatie voor je werk.

Nu er zijn dagen waarin mijn lijst onderbezet is en er zijn dagen waar mijn lijst overbezet is. Als ze overbezet is dan spreek ik over een 20 patiënten op een morgen, dus op 4 uur.  Veel tijd heb je dan niet. Dat is binnen, je ding doen en hup naar de volgende.

Hoe reageer je als het mega druk is, je bijna geen tijd hebt om te ademen, laat staan een praatje te maken en de patiënt te horen krijgt dat hij ongeneesbare kanker heeft? Hoe hou je jezelf sterk bij de volgende, als die happy is en de tong geen 2seconden stil staat? Hoe laat je merken aan de zieke mensen dat je écht wil luisteren en begrip wil tonen als je met een overvol schema zit?

Het lukt, weet je hoe? Tijdens de verzorging luisteren en je werk doen, in de auto je gevoelens de vrije loop laten gaan en bij de volgende happy face opzetten.