Geachte bloglezer,

Zoals u wel weet, of niet en indien dat zo is dan weet u het nu, ben ik een emotioneel mens. Net als u waarschijnlijk, hopelijk heeft u toch iets van emoties. En nu moeten mijn emoties weer eens uitgeschreven worden. U denkt misschien ‘oh my god, not again’, maar u heeft pech.  Tis van dat.

Het was vanavond Think! fuif in de Vooruit in Gent. Het was twee jaar geleden dat ik nog een voet heb gezet in een holebifuif.  Wat blijkt: nog niets veranderd. De vleeskeuring, net zoals bij alle andere holebi-activiteiten, gebeurd al vanaf het binnen treden. Na een tijdje betrap je jezelf erop dat je zelf persoonlijk een keuring aan het doorvoeren bent maar in die zelfde seconde dat je dat denkt, denk je er ook aan dat je zelf door al die andere personen bent gekeurd.  Niet één keer en zeker ook geen twee keer.

Er liep schoon volk rond, héél schoon volk.  Er liep ook minder schoon volk, volk dat we liever niet hadden gezien en ook volk dat ons niet ziet maar die mij wel kennen. Er moeten van soorten zijn zeker? Als je je begint af te vragen: kan ik daar mee thuiskomen (en u weet of u weet het niet, maar dat vind ik één van de belangrijkste vragen als je iemand tegekomt / ontmoet) en het antwoord is nee dan is het slecht gesteld.  Zeker als je niet meerdere keren maar eigenlijk constant moet negatief antwoorden. Ik zie mijn moeder dan al staan: krulspelden in het haar, deegrol in de hand en kamerjas aan op de oprit en dan: “die komt hier niet binnen ze, buiten!” Wat is perfectie?

De muziek was goed, maar … zero ambiance. Niets. Nada. Nul comma nul. En ambiance is nu net wat een fuif nodig heeft.  Ze zetten dan eens hun rookkanon in en dan moet je na 5sec de persoon waarmee je samen bent, die op zo een gemiddelde afstand van 30cm van je afstaat, gaan zoeken omdat de mist te dicht wordt. Hmmm …. dat helpt precies niet.  Dan maar de muziek wat harder.  Daar gaat onze stem. Gebarentaal dan maar?

Ik ga naar huis.  Natuurlijk alleen. Wat had je gedacht? En daar komt mijn diepe emotie: ik moet alleen naar huis. Weeral.  Zucht.  Waar zit die vent, die ideale vent? Blijkbaar, en misschien gelukkig, niet op de Think! fuif in de Vooruit.

Het is nog altijd herfst en we hebben nog plaats voor emotionele blogjes.

Ik dank u voor uw emotionele steun in deze stormachtige periode van het jaar.

Slaap zacht x