Weet jij hoe je grootouders elkaar hebben leren kennen? Ik weet het ook niet. Ik heb het wel gevraagd aan een patiënt van mij toen ik haar aan het verzorgen was. Het gesprek kwam heel onschuldig tot stand.  We rolden erin en voor we het wisten waren we daar over bezig.

Blijkbaar was het in die tijd de “gewoonte”, nu al 60 of 70 jaar geleden, dat de man of de vriend naar het meisje kwam en niet omgekeerd.  Het meisje mocht nooit naar de jongen thuis komen.  De patiênt haar vader zei: “een goed paard wordt op stal bezocht”.  Na een kleine rondvraag bij andere patiënten van een mooie respectabele leeftijd klopt dat wel degelijk.  Ook al woonde de jongen op het einde van de straat, het meisje ging er niet binnen. Er waren van die ongeschreven wetten die moesten nageleefd worden.  Alles moest in het geniep gebeuren of de moeder moest mee.  Alles was toen ook nog zo gemeend en serieus.

De patiënt had één keer naar de jongen zijn thuis geweest omdat zijn moeder op sterven lag en zij uit vriendelijkheid toch wel eens moest gaan.  Toen haar vader dat wist was het kot te klein.  Ook qua uitgaan waren er sterke regels: thuis om 20.30h en niet om 20.35h, anders mocht ze drie weken na elkaar niet uitgaan.

Raar hé hoe tijden veranderen?! Nu doen we wat we willen, vaak weten ouders niet wat hun kinderen doen. Zeker nu met het internet en internetdaten.  Het is de mode om je lief zo ver mogelijk van je eigen woonplaats te vinden.

De (goede) ouwe tijd.