hoe ziet er jouw zondagmorgen uit? stel je even voor, een zondagmorgen waarop je niets te doen hebt. gewoon weg niets, noppes, nada, nul de botten. je ligt lekker, laat ons zeggen, rond 9h in je bed. je wordt wakker, zonnetje schijnt, fris briesje door je kamer (want je raam staat open of je vliegenraam zit in). gewoon genieten. maar dan, wat ga je dan doen?

wat ga je doen? jezelf nog eens omgooien en tot 12h slapen? opstaan voor je pc duiken en mails en berichten controleren? of een lekker ontbijt op een terrasje? wat had je gedacht? het laatste heeft mijn voorkeur. ik kan zo genieten van een ontbijt op zondagmorgen. als ik het doe dan ga ik naar gent, naar de verschillende “ontbijtrestaurantjes” of hoe je ze moet noemen en dan puur genieten, ontspannen, ontstressen, rust. het valt mij altijd op hoe stil het is op een zondagmorgen in gent. terwijl 12h geleden het nog volle ambiance was, is het nu zalig en misschien ook wel een beetje spooky, kalm. behalve een paar fietsers, toeristen die bij het krieken van de dag als eerste bij de ingang van een museum staan, is er echt bijna niemand te bespeuren.

ontbijten op een zondagmorgen, ook al regent het, het is geweldig.

Waarom zouden we het moeilijk maken als het ook makkelijk kan? 

Ziehier, na lange tijd, een blik op mijn (privé)leven.

Het gaat “goed” met mij. Goed staat bewust tussen aanhalingstekens. Het kan altijd beter, zeker? Waarom je zolang van mij niet gehoord hebt? Geen inspiratie denk ik of gewoon geen zin om meters lange zinnen te typen. Wel veel aan gedacht moet ik zeggen om er aan te beginnen. Zelfs nu twijfel ik over het feit dat wat ik typ wel interessant is, of anderen het interessant vinden. OK het is beter dan een filmpje maar dan nog. Zo een boeiend leven heb ik nu ook weer niet.

En zoals de titel al zegt: ik denk weer veel teveel. Vooral wat anderen denken. Ik kan het niet uit mn hoofd zetten soms. Wat denken anderen over mij? Waar zit die off-knop aub????

Het zit diep. Ik kan niet meer.

Maar niet alleen dat wat-denken-anderen-over-mij knaagt. Ik moet eerlijk zijn, ook tegen mijn computerscherm. Ik ben net een jaar single. Het klinkt misschien belachelijk en stom, maar het doet meer zeer nu dan toen het net uit was. Ik heb “hem” twee weken geleden voor het eerst na een jaar terug gezien. Hij stond opeens voor me in de Culture Club. En de dommerik die ik dan ben, wat zeg ik dan? “Geef me 5min want ik ben even van mn melk”. Hoe stoem kan je zijn? Mis ik hem of mis ik iemand?

Je mag niet zoeken hé.

Ze doet dat niet slecht.

Het doet me denken aan de holebifuiven in de Vooruit.

Je kan zo eens een dag hebben waarvan je zegt “ik hoop dat hij snel voorbij is”. Wel dit is er zo één. Nu zit ik even op een moment waarin ik wil roepen. Echt, alles eruit. Gewoon, tis een klote dag geweest. Iedereen heeft het wel eens, dus ik ook. En als ik het heb dan ben je best dat je zwijgt en uit de kant gaat of je hebt kans om een mot op je kaak te krijgen. Het kleinste woordje of ergernis kan mij dan laten koken.

Weinig mensen hebben mij al eens vies of mottig gezien. Wel prijs je gelukkig als je er bij hoort. De laatste tijd erger ik mij meer en meer aan vanalles en nog wat. Mensen die zich niet laten horen als ze moeten, of omgekeerd. Iets of iemand dat mij onnodig bezig houdt.

Aan de eene kant denk ik ‘LEAVE ME ALONE!’ maar aan de andere kant is het ‘waar ben je?’

Ik hoop hier elke week een ander tof, hip en/of cool videoclipje te kunnen zetten. Elke week een ander.

Velen onder jullie zullen de groep Mattafix wel niet kennen. Hun muziek is een mix van blues, soul, reggae, R&B en hiphop. Sinds een tijdje heb ik nu ook hun 2e cd en ook hier staan er een paar pareltjes op. Je moet er voor zijn.

Da wordt ier een leutig blogske. Eentje int Màldegems. Ne keer zien ajt ga verstoan. Maarja over wa moek nè schreuven? Ne keer pajzen…

Ah, kent. Men pa is vanacht vertrokken met de vliegere weere naar Grand Canaria. Neuj ist voor een moand. Men moeder goat de laatste 10 dagen goan. Ze komn tons twoope weere. E zal neuj nog me zen hoofd in de woolken zitten pejzek of juste geland zen. E is nog moar weer en e wildige a weere vertreè. Waarome, ke zoent zelve nie weetn. Voor de wormte allichte. Men vader et nogal wat probleemkes. E et de ziekte van Parkinson, nuj toch a een joar. Dad is toch eitlink nie leutig, allé ja, ge keuget a goe zien. Ie sleept me zen bieen, zennen oarm trilt en beeft en ie vergeet veele. Jister nog moar 57. Ie loat em we een beetje doen. Ie zoe better wa mier me zenne velo rije in plekke dat ie tezoer zoe me zenne otto rije. Elle ja, ie zoe mjeer moeten bewegen zegt den dokteur, maja astie wat geleekt op mij, moejt em nie weus moake zelle. Ie weegt oak vee te veele.

Bewege, fietsen en goan wandelen, dat zoet beste zen. Dre kjeern in de weeke goat ie naar de therapie in de klinieke en da vint ie a genoeg. Moar ie zoet eigtling alle doagen een uure moetn goan wandelen. Tis speutig dat ie nie-een wild.

Kga der moar over zwegen zekers? Moeste een vertoalinge nodig en, ge moe moar roepn é. Saluu